یادداشت های یک نفر دیوانه

فال حافظ

1nafardivaneh — Thu, 21 Dec 2006 19:50:05 GMT

آخرین تیر

1nafardivaneh — Wed, 13 Dec 2006 16:33:18 GMT

اگر این تیر رها گشت ز کف!

اگر این تیر نیاید به هدف؟

من و نابودیم آسان!

آسان!

...

.....

..........

آخرین تیر من از چله گذشت

ترکش من دگر از تیر تهیست

دیو می آید !دیو

دیگر ای بخت سیاهم به تو امیدی نیست

آبی-شیشه-مرگ؟

1nafardivaneh — Sun, 19 Nov 2006 19:09:18 GMT

آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم

از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم

تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم

شاید که خدا خواست که اینگونه بمیریم

پی نوشت:تا حالا تو برزخ بودید؟

بدون شرح!

1nafardivaneh — Thu, 09 Nov 2006 22:14:18 GMT

بی تو مردم

1nafardivaneh — Sun, 05 Nov 2006 21:14:18 GMT

چه کسی خواهد دید

مردنم را بی تو؟

بی تو مردم مردم

گاه می اندیشم

خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟

آن زمان که خبر مرگ مرا می شنوی روی تو را

کاشکی می دیدم

شانه بالا زدنت را

- بی قید

و تکان دادن دستت که:

- مهم نیست زیاد

و تکان دادن سر را که

-عجیب!عاقبت مرد؟

- افسوس

- کاشکی می دیدم!

من به خود می گویم:

چه کسی باور کرد؟

جنگل جان مرا

آتش عشق تو خاکستر کرد

غروب چمن

1nafardivaneh — Thu, 02 Nov 2006 20:17:18 GMT

با این غروب از غم سبز چمن بگو

اندوه سبزه های پریشان به من بگو

اندیشه های سوخته ارغوان ببین

رمز خیال سوختگان بی سخن بگو

آن شد که سر به شانه شمشاد می گذاشت

آغوش خاک و بی کسی نسترن بگو

شوق جوانه رفت ز یاد درخت پیر

ای باد نوبهار ز عهد کهن بگو

آن آب رفته بازنیاید به جوی خشک

با چشم تر ز تشنگی یاسمن بگو

از ساقیان بزم طربخانه صبوح

با خامشان غمزده انجمن بگو

زان مژده گو که صد گل سوری به سینه داشت

وین موج خون که می زندش در دهن بگو

سرو شکسته نقش دل ما بر آب زد

این ماجرا به آینه دل شکن بگو

آن سرخ و سبز سایه بنفش و کبود شد

سرو سیاه من ز غروب چمن بگو

زمستان

1nafardivaneh — Wed, 25 Oct 2006 22:08:18 GMT

سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت
سرها در گريبان است
كسي سر بر نيارد كرد پاسخ گفتن و ديدار ياران را
نگه جز پيش پا را ديد ، نتواند
كه ره تاريك و لغزان است
وگر دست محبت سوي كسي يازي
به اكراه آورد دست از بغل بيرون
كه سرما سخت سوزان است
نفس ، كز گرمگاه سينه مي آيد برون ، ابري شود تاريك
چو ديدار ايستد در پيش چشمانت
نفس كاين است ، پس ديگر چه داري چشم
ز چشم دوستان دور يا نزديك ؟
مسيحاي جوانمرد من ! اي ترساي پير پيرهن چركين
هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... آي
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوي ، در بگشاي
منم من ، ميهمان هر شبت ، لولي وش مغموم
منم من ، سنگ تيپاخورده ي رنجور
منم ، دشنام پس آفرينش ، نغمه ي ناجور
نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بيرنگ بيرنگم
بيا بگشاي در ، بگشاي ، دلتنگم
حريفا ! ميزبانا ! ميهمان سال و ماهت پشت در چون موج مي لرزد
تگرگي نيست ، مرگي نيست
صدايي گر شنيدي ، صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگزارم
حسابت را كنار جام بگذارم
چه مي گويي كه بيگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟
فريبت مي دهد ، بر آسمان اين سرخي بعد از سحرگه نيست
حريفا ! گوش سرما برده است اين ، يادگار سيلي سرد زمستان است
و قنديل سپهر تنگ ميدان ، مرده يا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نه توي مرگ اندود ، پنهان است
حريفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز يكسان است
سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت
هوا دلگير ، درها بسته ، سرها در گريبان ، دستها پنهان
نفسها ابر ، دلها خسته و غمگين
درختان اسكلتهاي بلور آجين
زمين دلمرده ، سقف آسمان كوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است .

مرگ؟زندگی؟عشق؟

1nafardivaneh — Tue, 24 Oct 2006 21:37:21 GMT

مرگ را پروای آم نیست که به انگیزه ای اندیشد

اینو یکی می گفت که سر پیچ خیابون ایستاده بود

زندگی را فرصتی آنقدر نیست که در آینه به قدمت خویش بنگرد!

یا از لبخنده و اشک یکی را سنجیده گزین کند!

اینو یکی می گفت که سر سه راهی وایساده بود

عشق را مجالی نیست حتی آنقدر که بگوید برای چه دوستت می دارد!!!

اینو هم یکی دیگه می گفت.

سرو لرزونی که وسط چهار راهه باد وایساده بود

وصیت

1nafardivaneh — Tue, 17 Oct 2006 00:09:18 GMT

روزی اگر سراغ من امد به او بگو:

من می شناختم او را

نام تو ا همیشه به لب داشت

حتی

در حال احتضار

آن دلشکسته عاشق بی نام و بی نشان

آن مرد بی قرار

روزی اگر به سراغ من آمد به او بگو:

هر روز پای پنجره غمگین نشسته بود

و گفتگو نمی کرد

جز با درخت سرو

در باغ کوچک همسایه

شبها به کارگاه خیال خویش

تصویری از بلندی اندام می کشید

و در تصورش

تصویر تو بلند ترین سرو باغ را

تحقیر کرده بود

روزی اگر به سراغ من آمد به او بگو:

او پاک زیست

پاک تر از چشمه های نور

همچون زلال اشک

یا چون زلال قطره باران به نوبهار

آن کوه استقامت

آن کوه استوار

وقتی به یاد روی تو می بود

می گریست!!!

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:

او آرزوی دیدن رویت را

حتی برای لحظه ای از عمر خویش داشت

اما برای دیدن تو چشم خویش را

آن در سرشگ غوطه ور

- آن چشم پاک

پنداشت

آلوده است و لایق دیدار یار نیست

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:

آن لحظه ای که دیده برای همیشه یست

آن نام خوب بر لب لرزان او نشست

شاید

روزی اگر....

چه؟

او؟

نه

آه...

نمی آید.

سودا

1nafardivaneh — Tue, 10 Oct 2006 22:40:28 GMT

چه دانستم که این سودا مرا این سان کند مجنون

دلم را دوزخی سازد دو چشمم را کند جیحون

چه دانستم که سیلابی مرا نا گاه برباید

چو کشتی ام بر اندازد میان قلزم پرخون

زند موجی بر آن کشتی که تخته تخته بشکافد

که هر تخته فرو ریزد ز گردش های گوناگون

نهنگی هم برآرد سر خورد آن آب دریا را

چونان دریای بی پایان شود بی آب چون هامون

شکافد نیز آن هامون نهنگ بحر فرسا را

کشد در قعر ناگاهان بدست قعر چون قارون

چو این تبدیل ها آمد نه هامون ماند و نه دریا

چه دانم من دگر چون شد که چون غرق است در بی چون

چه دانم های بسیار است لیکن من نمی دانم

که خوردم از دهان بندی در آن دریا کفی افیون