گفتا چه توان کرد که تقدیر چنین بود

گفتم که بسی خط خطا بر تو کشیدند

                                               گفتا همه آن بود که بر لوح جبین بود

گفتم که قرین بدت افکند بدین روز؟

                                              گفتا که مرا بخت بد خویش قرین بود

گفتم که خدا داد مرادت به وصالش؟

                                             گفتا که  مرادم ز وصالش نه همین بود

گفتم که چرا مهر تو ای ماه بگردید؟

                                            گفتا که فلک با من بدمهر به کین بود

گفتم که بسی جام طرب خوردی از این پیش

                                            گفتا که شفا در قدح باز پسین بود

گفتم که تو ای عمر چرا زود برفتی؟

                                             گفتا چه توان کرد مگر عمر همین بود

گفتم که ز حافظ به چه حجت شده ای دور؟

                                             گفتا که همه وقت مرا داعیه این بود

رویاهایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیرد

و

هر دانه برفی به قطره اشکی نریخته می ماند

سکوت!!!

سرشار از سخنان ناگفته است

از حرکات ناکرده!

اعتراف به عشق های نهان

و

شگفتی های به زبان نیامده

در این سکوت حقیقت ما نهفته است

حقیقت تو!

و من!

برای تو و خویش چشمانی آرزو می کنم

که چراغ ها و نشانه ها را در ظلماتمان ببیند

گوشی که صدا ها وشناسه ها را

در بیهوشیمان بشنود

برای تو خویش روحی

که این همه را در خود گیرد و بپذیرد

و زبانی که در صداقت خود ما را از خاموشی خویش بیرون کشد

بگذارد از آن چیزها

که در بندمان کشیده است

سخن بگوییم 

پرده خلوت این غمکده بالا زد و رفت

کنج تنهایی ما را به خیالی خوش کرد

خواب خورشید به چشم شب یلدا زد و رفت

درد بی عشقی ما دید و دریغش آمد

آتش شوق در این جان شکیبا زد و رفت

خرمن سوخته ما به چه کارش می خورد

که چو برق آمد و در خشک و تر ما زد و رفت

رفت و از گریه طوفانی ام اندیشه نکرد

چه دلی داشت خدایا که به دریا زد و رفت

بود آیا که ز دیوانه خود یاد کند؟

آن که زنجیر به پای دل شیدازد و رفت

سایه آن چشم سیه با تو چه می گفت که دوش

عقل فریاد برآورد و به صحرا زد و رفت