اگر این تیر نیاید به هدف؟

من و نابودیم آسان!

                              آسان!

...

.....

..........

آخرین تیر من از چله گذشت

ترکش من دگر از تیر تهیست

دیو می آید !دیو

دیگر ای بخت سیاهم به تو امیدی نیست

از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم

تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم

شاید که خدا خواست که اینگونه بمیریم

پی نوشت:تا حالا تو برزخ بودید؟

مردنم را بی تو؟

بی تو مردم مردم

گاه می اندیشم

خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟

آن زمان که خبر مرگ مرا می شنوی روی تو را

کاشکی می دیدم

شانه بالا زدنت را

                       - بی قید

و تکان دادن دستت که:

                      - مهم نیست زیاد

و تکان دادن سر را که

                     -عجیب!عاقبت مرد؟

                                              - افسوس

- کاشکی می دیدم!

                      من به خود می گویم:

                                 چه کسی باور کرد؟

                                               جنگل جان مرا

                                                       آتش عشق تو خاکستر کرد

اندوه سبزه های پریشان به من بگو

اندیشه های سوخته ارغوان ببین

رمز خیال سوختگان بی سخن بگو

آن شد که سر به شانه شمشاد می گذاشت

آغوش خاک و بی کسی نسترن بگو

شوق جوانه رفت ز یاد درخت پیر

ای باد نوبهار ز عهد کهن بگو

آن آب رفته بازنیاید به جوی خشک

با چشم تر ز تشنگی یاسمن بگو

از ساقیان بزم طربخانه صبوح

با خامشان غمزده انجمن بگو

زان مژده گو که صد گل سوری به سینه داشت

وین موج خون که می زندش در دهن بگو

سرو شکسته نقش دل ما بر آب زد

این ماجرا به آینه دل شکن بگو

آن سرخ و سبز سایه بنفش و کبود شد

سرو سیاه من ز غروب چمن بگو

اینو یکی می گفت که سر پیچ خیابون ایستاده بود

زندگی را فرصتی آنقدر نیست که در آینه به قدمت خویش بنگرد!

یا از لبخنده و اشک یکی را سنجیده گزین کند!

اینو یکی می گفت که سر سه راهی وایساده بود

عشق را مجالی نیست حتی آنقدر که بگوید برای چه دوستت می دارد!!!

اینو هم یکی دیگه می گفت.

سرو لرزونی که وسط چهار راهه باد وایساده بود

          من می شناختم او را

          نام تو ا همیشه به لب داشت

          حتی

          در حال احتضار

           آن دلشکسته عاشق بی نام و بی نشان

           آن مرد بی قرار

روزی اگر به سراغ من آمد به او بگو:

           هر روز پای پنجره غمگین نشسته بود

           و گفتگو نمی کرد

            جز با درخت سرو

           در باغ کوچک همسایه

           شبها به کارگاه خیال خویش

            تصویری از بلندی اندام می کشید

            و در تصورش

            تصویر تو بلند ترین سرو باغ را

            تحقیر کرده بود

روزی اگر به سراغ من آمد به او بگو:

           او پاک زیست

                          پاک تر از چشمه های نور

       همچون زلال اشک

                         یا چون زلال قطره باران به نوبهار

       آن کوه استقامت

        آن کوه استوار

        وقتی به یاد روی تو می بود

                                           می گریست!!!

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:

        او آرزوی دیدن رویت را

        حتی برای لحظه ای از عمر خویش داشت

        اما برای دیدن تو چشم خویش را

        آن در سرشگ غوطه ور

                                       - آن چشم پاک

        پنداشت

        آلوده است و لایق دیدار یار نیست

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:

         آن لحظه ای که دیده برای همیشه یست

         آن نام خوب بر لب لرزان او نشست

   شاید

         روزی اگر....

             چه؟

                   او؟

                         نه

                              آه...

                                  نمی آید.

                                            دلم را دوزخی سازد دو چشمم را کند جیحون

چه دانستم که سیلابی مرا  نا  گاه  برباید

                                            چو کشتی ام بر اندازد میان قلزم پرخون

زند موجی بر آن کشتی که تخته تخته بشکافد

                                             که هر تخته فرو ریزد ز گردش های گوناگون

نهنگی هم برآرد سر خورد آن آب دریا را

                                            چونان دریای بی پایان شود بی آب چون هامون

شکافد نیز آن هامون نهنگ بحر فرسا را

                                             کشد در قعر ناگاهان بدست قعر چون قارون

چو این تبدیل ها آمد نه هامون ماند و نه دریا

                                            چه دانم من دگر چون شد که چون غرق است در بی چون

چه دانم های بسیار است لیکن من نمی دانم 

                                            که خوردم از دهان بندی در آن دریا کفی افیون

چون کوه٬کوه خامش دمسردم؟

بی درد٬سنگ ساکت بی دردم؟

_ نی.

      قله ام٬

              بلندترین قله غرور.

اینک درون سینه من التهابهاست.

هرگز گمان مبر٬

شد خاطرات تلخ فراموشم

هر چند

نستوه کوه ساکت و سردم

                                _ لیک

آتشفشان مرده خاموشم.

                                                گفتا چه توان کرد که تقدیر چنین بود

گفتم که بسی خط خطا بر تو کشیدند

                                               گفتا همه آن بود که بر لوح جبین بود

گفتم که قرین بدت افکند بدین روز؟

                                              گفتا که مرا بخت بد خویش قرین بود

گفتم که خدا داد مرادت به وصالش؟

                                             گفتا که  مرادم ز وصالش نه همین بود

گفتم که چرا مهر تو ای ماه بگردید؟

                                            گفتا که فلک با من بدمهر به کین بود

گفتم که بسی جام طرب خوردی از این پیش

                                            گفتا که شفا در قدح باز پسین بود

گفتم که تو ای عمر چرا زود برفتی؟

                                             گفتا چه توان کرد مگر عمر همین بود

گفتم که ز حافظ به چه حجت شده ای دور؟

                                             گفتا که همه وقت مرا داعیه این بود

رویاهایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیرد

و

هر دانه برفی به قطره اشکی نریخته می ماند

سکوت!!!

سرشار از سخنان ناگفته است

از حرکات ناکرده!

اعتراف به عشق های نهان

و

شگفتی های به زبان نیامده

در این سکوت حقیقت ما نهفته است

حقیقت تو!

و من!

برای تو و خویش چشمانی آرزو می کنم

که چراغ ها و نشانه ها را در ظلماتمان ببیند

گوشی که صدا ها وشناسه ها را

در بیهوشیمان بشنود

برای تو خویش روحی

که این همه را در خود گیرد و بپذیرد

و زبانی که در صداقت خود ما را از خاموشی خویش بیرون کشد

بگذارد از آن چیزها

که در بندمان کشیده است

سخن بگوییم 

پرده خلوت این غمکده بالا زد و رفت

کنج تنهایی ما را به خیالی خوش کرد

خواب خورشید به چشم شب یلدا زد و رفت

درد بی عشقی ما دید و دریغش آمد

آتش شوق در این جان شکیبا زد و رفت

خرمن سوخته ما به چه کارش می خورد

که چو برق آمد و در خشک و تر ما زد و رفت

رفت و از گریه طوفانی ام اندیشه نکرد

چه دلی داشت خدایا که به دریا زد و رفت

بود آیا که ز دیوانه خود یاد کند؟

آن که زنجیر به پای دل شیدازد و رفت

سایه آن چشم سیه با تو چه می گفت که دوش

عقل فریاد برآورد و به صحرا زد و رفت

                                              بسوخت!

چون آن درخت سوخته ام در کویر عمر

ای کاش٬

خاکستر وجود مرا با خویش٬

می برد باد٬

              باد بیابانگرد.

ای داد٬

دیدم که گردباد

                  - حتی

خاکستر وجود مرا

با خود نمی برد

  محروم از نوتزش یک سنگ رهگذر

  تنها نشسته ای٬

  بی برگ و بار٬زیر نفسهای آفتاب

  در التهاب٬

  در انتظار قطره باران

  در آرزوی آب

  ابری رسید

- چهره درخت از شعف شکفت

  دلشاد گشت و گفت:

                           ای ابر٬ای بشارت باران!

                           آیا دل سیاه تو از آه من بسوخت؟!

  غرید تیره ابر٬

  برقی جهید و چوب درخت کهن

                                        بسوخت!

           خنده زد و گفت:

           ای دریغ

           دیگر بهار رفته نمی آید

گفتم:پرنده

           گفت:

           اینجا پرنده نیست!

           اینجا گلی که باز کند لب به خنده نیست

 گفتم:درون چشم تو دیگر...؟

          گفت:

         دیگر نشان ز باده مستی دهنده نیست

                اینجا بجز سکوت سکوتی گزنده نیست!!!

خیلی فکرها بی اجازه اومدن.ولی نتونستم بهشون چیزی بگم.فقط تونستم تحویلشون بگیرم تا برن.ولی هر کدومشون که رفت یکی دیگه اومد.بیچاره قلبم .آخه مجبور بود جور این یاد لعنتی رو بکشه  هرچی اون مهمون داره این بجاش خورد بشه.

یه فکر بود به نام زندگی.می گفت از آغاز زندگی اینجا بوده.می گفت آخر به این نتیجه می رسم که اون چه خیال بیهوده ای بوده.خودش میگفت نمی دونم از کجا اومدم.منم نفهمیدم هیچ وقت که اصلا واسه چی اومد؟

یه فکر بود به نام فکر فکر کردن.گفتم بی خیال حریف تو یکی نمی شم من.آخه هر چی بزنمش زمین دوباره یه فکر فکر کردن دیگه میاد جلوم.چه کار می تونم بکنم؟

فکر آینده که اومد خیلی باحال بود.اول اومد گفت راحت باش!زحمت نکش من زیاد تابع اداب مهمان نوازی نیستم.یه چیزی میشه بالاخره .ازش خوشم اومد.گفتم پس هر چه بادا باد!

بعد فکر گذشته اومد!خیلی نامرد بود.همش می گفت ای بدبخت!روزا همه مثل همن.مثل روزهای گذشته.مطمئن باش هیچ فرقی با هم ندارن.هر کاری تا قبل از این کردی بعد از این هم می کنی.پس زیاد وقتتو تلف نکن.کلی حرص خوردم ولی باید تحملش می کردم.

بعد یه فکر دیگه اومد.اسمشو نمی دونم.اولش دست و پام لرزید!یه خورده باهاش نشستم و....

انداختمش بیرون ولی باز اومد.بهش گفتم بالای این فکرخونه نوشته تعطیل عزیز!ولی گفت من سواد ندارم!دلم براش سوخت.خیلی مظلوم بود اخه.گذاشتم بمونه اخه نتونستم بندازمش بیرون.خیلی شیرین بود.گفتم تا هر وقت دلت میخاد اینجا بمون.

بعد هم کرکره این فکر خونه رو کشیدم پایین تا خودم و اون فکر کوچولوی معصوم بمونیم.

ولی خوب بعضی از فکر ها هنوزم از پنجره میان تو و کلی اینجا رو به هم میریزن.چه کنم دیگه اینم یه جور قسمته دیگه...

                          سر ها بریده بینی بی جرم و بی جنایت

شاید کاری که تا حالا نکردم

به این که من آدم بدیم با اخلاق های خوب یا آدم خوبیم با اخلاق های بد؟

به این که من همیشه همه رو می رنجونم بعضی وقت ها هم مهربونم یا اینکه همیشه مهربونم بعضی وقت ها همه رو می رنجونم.

به اینکه من زنده ام و عاقبت یه روزی میمیرم یا اینکه من مردم و آخر یه روز زنده می شم؟

به اینکه...

مثله همیشه به جایی نرسیدم

          و به آغاز کلام

                 واژه ای در قفس است!!!

نمی دونم این واژه چیه و تا کی می خواد گرفتار باشه. ولی می دونم که این روز ها درد من یکی همینه که همین واژه از قفس لب های خیلی ها در بیاد.

نمی دونم چیه ولی می دونم وقتی آزاد بشه خیلی خوب می شه.

واژه جون آزاد شو دیگه.

 پی نوشت:شنیدی میگن:گنه کرد در بلخ آهنگری.به شوشتر زدند گرن مسگری؟

ولسش کنید واژه ی زندانی در قفس را عشق است

هنگامی که به بازار رسیدم٬جوانی که بر سر بامی ایستاده بود فریاد بر آورد«این مرد دیوانه است»من سر برداشتم که او را ببینم.خورشید نخستین بار چهره برهنه ام را بوسید.نخستین بار خورشید چهره برهنه مرا بوسید و من از عشق خورشید مشتعل شدم٬و دیگر به نقاب هایم نیازی نداشتم.و گویی در حال خلسه فریاد زدم«رحمت٬رحمت بر دزدانی که نقاب های مرا بردند. »

چنین بود که من دیوانه شدم.

و از برکت دیوانگی هم به آزادی و هم به امنیت رسیدم.آزادی تنهایی و امنیت از فهمیده شدن٬زیرا کسانی که ما را می فهمند چیزی را در وجود ما به اسارت می گیرند.

ولی مبادا که از این  امنیت٬زیاد غره شوم.حتی یک دزد هم در زندان از یک دزد دیگر در امان است.

                                                                                             جبران خلیل جبران

                                                                                                پیامبر و دیوانه

                                                                                                کتب دوم:دیوانه

از جمع راه ها که به واهی رسیده است

زمان کجاست؟

دارد زمانه می بردش در ساحت نظاره تاریخ هستی ام

مرزی که می رود به آوای بازها

شاید در این تباهی ها

در این همیشه باقی ها

داستانی نا گفتنی بودست در خلوت تمامی بیراهه های من

چه بیراهه رفتیم ای دوست!!

وقتی که کم کم باید سر رو به دیوار بکوبی

تا دیگه کلافه نباشی

از کجا معلوم؟

شاید بعدش تازه کلافگی  شروع بشه

فرقی نمی کنه

چه اون دنیا چه این دنیا!

اصلا کدوم دنیا ها؟

مثل یه احمق نشستم تا این دنیا تموم بشه

برم اون دنیا!!!

اونجا چه خبره؟

از اینجا بهتره؟

اگه بدتر بود چی؟

هیچی

اونوقت باید تا بی نهایت بمونی

چون دیگه تمومی نداره

پس چه کار کنم؟

بمونم یا برم؟

ساعت کلافگی!!!

با همه سیاهیش

فقط شبه

ولی خوب که نگاه می کنی

می بینی که همه چیو خورده!!

همه رنگ هارو

وقتی بهتر نگاه می کنی

می بینی همه جا شبه!!

حتی صبح ها هم شبه

نه به خاطر اینکه رنگا خورده شدن

به خاطر اینکه همه خوابن

رویاهایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیرد

هر دانه برفی به قطره اشکی نریخته می ماند!!

چون خواهی که بدان راه یابی باید که عقل به کلی زایل گردیدی

و چشمان آنچه تا کنون دیدن کردن را دگر بار ندیدی

و مهتر از آن این باشد که گوش ها آنچه تا این زمان شنیدندی بر خلاف گیرند

تا توان راحت زندگی کردن را به دست آوری

                                                                                   دیوانه

باز سودایی شدم من ای طبیب

آنقدر دیوانگی بگسسته بند

که همه دیوانگان پندم دهند

البته معلوم نیست.

شاید خیلی زود تصمیمم عوض بشه.

ولی فعلان این تصمیم رو گرفتم.آخه این وبلاگ دلتنگی ها بود.دلتنگی برای روح دیوانه.نه برای کس دیگه.ولی خوب !هر کی اومد اینجا از نوشته هاش برداشت های دیگه کرد.

منم ایت تصمیم رو گرفتم.تا دیروز هر وقت روح دیوونه می رفت اینجا براش می نوشتم.

ولی از امروز هر وقت دل دیوونه گرفت فقط به یک نفر بد و بیراه می گم

فقط به یک نفر دیوانه!!!